Η Ρουμανία, η πύλη της Τουρκίας προς τα δισεκατομμύρια του SAFE. Πώς η Άγκυρα μπορεί να αναπαράγει το μοντέλο της Otokar στην ΕΕ και να ενταχθεί στις αμυντικές προσπάθειες της Ευρώπης

Adrian A, B1 TV, 15 Ιουλίου 2026

Περίληψη

Η Άγκυρα εφαρμόζει μια στρατηγική τοπικής βιομηχανικής ανάπτυξης για να εισέλθει στην ευρωπαϊκή αγορά άμυνας και να αποκτήσει πρόσβαση στο πρόγραμμα SAFE της ΕΕ — έναν μηχανισμό δανειοδότησης για στρατιωτικές προμήθειες που παρέχει έως και 150 δισεκατομμύρια ευρώ στα κράτη μέλη. Μέσω της εξαγοράς ευρωπαϊκών εργοστασίων και της σύστασης κοινοπραξιών, οι τουρκικές εταιρείες άμυνας μετατρέπονται από εξωτερικούς προμηθευτές σε τοπικούς κατασκευαστές της ΕΕ, παρακάμπτοντας τους επίσημους πολιτικούς περιορισμούς.

Βασικοί πυλώνες της στρατηγικής της Τουρκίας

1. Το ρουμανικό μοντέλο (Otokar)

Η εξαγορά: Η Otokar εξαγόρασε το 96,77% της ρουμανικής Automecanica Mediaș έναντι 85 εκατομμυρίων ευρώ, μετατρέποντάς την σε περιφερειακό κόμβο για θωρακισμένα οχήματα.

Το σχέδιο: Μέσω σύμβασης για 1.059 οχήματα COBRA II για τον ρουμανικό στρατό, σχεδόν 800 θα παραχθούν τοπικά.

 Αν και η συγκεκριμένη σύμβαση προηγείται του προγράμματος SAFE, η υφιστάμενη υποδομή θέτει την Otokar σε θέση να πληροί τις προϋποθέσεις για μελλοντικά έργα που χρηματοδοτούνται από το SAFE μέσω τοπικής πιστοποίησης από το Βουκουρέστι.

2. Επέκταση σε όλη την Ευρώπη (Ιταλία και Πολωνία)

Ιταλία: Η Baykar εξαγόρασε την Piaggio Aerospace και συνεργάστηκε με τον αμυντικό γίγαντα Leonardo για τη δημιουργία της LBA Systems (μια κοινοπραξία 50/50) με σκοπό την κατασκευή μη επανδρωμένων αεροπορικών συστημάτων.

Πολωνία: Η συνεργασία εξελίσσεται από την άμεση αγορά drones σε βαθύτερη συνεργασία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Στόχοι: Η Τουρκία στοχεύει σε χώρες της ΕΕ που διαθέτουν υψηλά κονδύλια από το SAFE, εγχώριες μονάδες παραγωγής με ανεπαρκή χρηματοδότηση και επείγουσα ανάγκη για οικονομικά αποδοτικό στρατιωτικό εξοπλισμό.

Τα εμπόδια και τα κενά του προγράμματος SAFE

Το πλαίσιο του SAFE επιβάλλει αυστηρά κριτήρια επιλεξιμότητας για οντότητες τρίτων χωρών. Ωστόσο ο κανονισμός επιτρέπει σε εταιρείες που ελέγχονται από τρίτες χώρες να συμμετέχουν, εφόσον το κράτος μέλος της ΕΕ υποδοχής επαληθεύσει την επένδυση και αποδεχτεί τις εγγυήσεις ασφάλειας, καθιστώντας χώρες όπως η Ρουμανία την «πύλη» για την είσοδο της Τουρκίας.

Τουλάχιστον το 65% του κόστους των εξαρτημάτων πρέπει να προέρχεται από την ΕΕ, την Ουκρανία ή τα κράτη του ΕΟΧ-ΕΖΕΣ.

Η υποδομή παραγωγής πρέπει να βρίσκεται εντός αυτών των περιοχών.

Οι οντότητες υπό ξένο έλεγχο πρέπει να υποβάλλονται σε αυστηρούς ελέγχους επενδύσεων και να παρέχουν εγγυήσεις ασφάλειας όσον αφορά τα απόρρητα δεδομένα και την επιχειρησιακή ανεξαρτησία.

Στρατηγικά κίνητρα και κίνδυνοι

Γιατί η ΕΕ δείχνει ευνοϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία

Ελλείψεις στην παραγωγή: Οι ευρωπαϊκοί κατασκευαστές αμυντικού εξοπλισμού αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω των αργών χρόνων παράδοσης και του υψηλού κόστους.

Πραγματισμός: Οι τουρκικές εταιρείες παρέχουν γρήγορα και σε ανταγωνιστικές τιμές δοκιμασμένα σε μάχες, συμβατά με το ΝΑΤΟ drones, θωρακισμένα οχήματα και πυρομαχικά.

Στρατηγικοί κίνδυνοι για την Ευρώπη

Ανησυχίες για την αυτονομία: Η τοπική συναρμολόγηση δεν ισοδυναμεί με στρατηγική ανεξαρτησία. Κρίσιμα εξαρτήματα, ενημερώσεις λογισμικού, πνευματική ιδιοκτησία και μακροπρόθεσμη συντήρηση παραμένουν υπό τον έλεγχο των μητρικών εταιρειών στην Τουρκία.

Γεωπολιτική ασυμφωνία: Η Τουρκία διατηρεί οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία και παρουσιάζει μόλις 4% ευθυγράμμιση με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της ΕΕ, γεγονός που δημιουργεί φόβους για αποκλεισμούς στην αλυσίδα εφοδιασμού κατά τη διάρκεια πολιτικών κρίσεων.

Διασφαλίσεις για τις χώρες υποδοχής (Το ρουμανικό πρότυπο)

Για να διασφαλιστεί ότι αυτές οι συνεργασίες θα αποφέρουν πραγματική εγχώρια αξία και δεν θα χρηματοδοτούν απλώς την τουρκική επέκταση, οι χώρες υποδοχής πρέπει να επιβάλλουν αυστηρούς όρους στις μελλοντικές συμβάσεις:

Υποχρεωτική μεταφορά τεχνολογίας και πρόσβαση σε πλήρη τεχνική τεκμηρίωση.

Τοπική παραγωγή κρίσιμων εξαρτημάτων και πλήρεις εγχώριες δυνατότητες επισκευής/συντήρησης.

Σαφή δικαιώματα εξαγωγής για τα τοπικά εργοστάσια.Νομικές προστασίες που διασφαλίζουν ότι κανένα εξωτερικό πολιτικό βέτο δεν μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη ή την τροποποίηση του εξοπλισμού.

Άρθρο

Η Ρουμανία κινδυνεύει να καταστεί η περίπτωση-μελέτη μέσω της οποίας η Τουρκία θα αποδείξει ότι μπορεί να εισέλθει στην ευρωπαϊκή αγορά άμυνας, ακόμη και πριν η Άγκυρα αποκτήσει πλήρη πολιτική πρόσβαση στο πρόγραμμα SAFE. Η εξαγορά της Automecanica Mediaș από την Otokar, η τοπική παραγωγή θωρακισμένων οχημάτων και οι αυξανόμενοι στρατιωτικοί δεσμοί μεταξύ Βουκουρεστίου και Άγκυρας διαμορφώνουν ένα μοντέλο που θα μπορούσε να αναπαραχθεί και σε άλλα κράτη μέλη: οι τουρκικές εταιρείες αγοράζουν ευρωπαϊκά εργοστάσια, δημιουργούν κοινοπραξίες και προσπαθούν να μεταβούν από το ρόλο του εξωτερικού προμηθευτή σε αυτόν του τοπικού κατασκευαστή.

Τα διακυβεύματα είναι τεράστια. Το SAFE παρέχει στα κράτη μέλη της ΕΕ δάνεια ύψους έως και 150 δισεκατομμυρίων ευρώ για στρατιωτικές προμήθειες και παραγωγή, ενώ η Ρουμανία λαμβάνει μία από τις μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις, περίπου 16,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Τουρκία δεν μπορεί να έχει άμεση πρόσβαση σε αυτά τα κεφάλαια, αλλά μπορεί να επιχειρήσει να εξασφαλίσει συμβάσεις που χρηματοδοτούνται μέσω εταιρειών με έδρα εντός της ΕΕ.

Ρουμανία: Η πρώτη σημαντική δοκιμασία για τη βιομηχανική στρατηγική της Τουρκίας

Το επίκεντρο αυτή τη στιγμή είναι η εξαγορά της Automecanica Mediaș από την Otokar. Η τουρκική εταιρεία απέκτησε το 96,77% του μετοχικού κεφαλαίου της ρουμανικής εταιρείας έναντι περίπου 85 εκατομμυρίων ευρώ και μετέτρεψε το εργοστάσιο σε περιφερειακό κόμβο για την παραγωγή θωρακισμένων οχημάτων.

Η κίνηση αυτή συνδέεται με τη σύμβαση για την παράδοση 1.059 οχημάτων COBRA II στον ρουμανικό στρατό, αξίας περίπου 4,26 δισεκατομμυρίων λέι, χωρίς ΦΠΑ. Σύμφωνα με την Otokar, σχεδόν 800 από τα οχήματα πρόκειται να παραχθούν στη Ρουμανία. Otokar – η εξαγορά της Automecanica και η παραγωγή του COBRA II

Η σύμβαση για το COBRA II δεν πρέπει να συγχέεται αυτόματα με ένα έργο που χρηματοδοτείται από το SAFE. Υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 2024, πριν τεθεί σε ισχύ ο κανονισμός SAFE. Ωστόσο, η βιομηχανική υποδομή που δημιουργήθηκε στο Mediaș μπορεί να αξιοποιηθεί για μελλοντικές ευρωπαϊκές συμβάσεις.

Αυτό είναι το στρατηγικό στοιχείο: η Otokar δεν είναι πλέον απλώς ένας τουρκικός εξαγωγέας, αλλά ιδιοκτήτρια ενός εργοστασίου σε κράτος μέλος της ΕΕ, με Ρουμάνους υπαλλήλους, τοπική υποδομή και παραγωγικές δυνατότητες που συμμορφώνονται με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ.

Μια εταιρεία που εξαγοράζεται στη Ρουμανία δεν καθίσταται αυτόματα επιλέξιμη για το SAFE

Η απλή εγγραφή θυγατρικής σε κράτος μέλος της ΕΕ δεν αρκεί για την πρόσβαση σε συμβάσεις SAFE.

Το πρόγραμμα αποτελεί μέσο δανεισμού, όχι ταμείο επιχορηγήσεων. Η Επιτροπή δανείζεται εξ ονόματος της ΕΕ, και τα κράτη-μέλη που επωφελούνται πρέπει να αποπληρώσουν τα ποσά.

Μόνο τα κράτη-μέλη λαμβάνουν χρηματοδότηση· οι εταιρείες επωφελούνται μέσω των συμβάσεων που συνάπτουν. Συμβούλιο της ΕΕ – Πώς λειτουργεί το SAFE

Οι κανόνες ορίζουν ότι:

• τουλάχιστον το 65% του κόστους των εξαρτημάτων πρέπει να προέρχεται από την ΕΕ, την Ουκρανία ή κράτη του ΕΟΧ-ΕΖΕΣ·
• η υποδομή που χρησιμοποιείται για τη σύμβαση πρέπει, κατ’ αρχήν, να βρίσκεται σε αυτά τα κράτη·
• οι εταιρείες που ελέγχονται από οντότητες τρίτων χωρών πρέπει να υποβάλλονται σε έλεγχο επενδύσεων ή να παρέχουν εγγυήσεις ασφάλειας·
• πρέπει να αποτρέπεται η πρόσβαση τρίτων χωρών σε διαβαθμισμένες πληροφορίες·
• για σύνθετα συστήματα, ο κατασκευαστής πρέπει να είναι σε θέση να τροποποιεί τον εξοπλισμό χωρίς περιορισμούς που επιβάλλονται από εκτός της ΕΕ.

Ο κανονισμός επιτρέπει, ωστόσο, τη συμμετοχή εταιρείας που είναι εγκατεστημένη στην ΕΕ αλλά ελέγχεται από οντότητα τρίτης χώρας, εφόσον το κράτος μέλος επαληθεύσει την επένδυση και αποδεχτεί τις προσφερόμενες εγγυήσεις. Ο κανονισμός SAFE – Όροι επιλεξιμότητας

Κατά συνέπεια, η Ρουμανία δεν μπορεί να συμπεριλάβει αυτόματα την Otokar στο SAFE απλώς και μόνο επειδή η εταιρεία διαθέτει εργοστάσιο στο Mediaș. Ωστόσο, το Βουκουρέστι μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πιστοποίηση της τοπικής δομής, στην επαλήθευση των εγγυήσεων και στην ανάπτυξη κοινών έργων συμβατών με τους ευρωπαϊκούς κανόνες.

Αυτή είναι η «πύλη» που προσπαθεί να ανοίξει η Τουρκία.

Η Τουρκία ενδέχεται να αναπαράγει αυτό το μοντέλο σε άλλες χώρες της ΕΕ

Το ρουμανικό σενάριο δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην Ιταλία, η στρατηγική είναι ακόμη πιο προχωρημένη.

Η Baykar, κατασκευάστρια των drones Bayraktar, έλαβε έγκριση από τις ιταλικές αρχές για την εξαγορά της Piaggio Aerospace, μιας εταιρείας που ασχολείται με το σχεδιασμό, την παραγωγή και τη συντήρηση αεροσκαφών και κινητήρων. Ιταλικό Υπουργείο Βιομηχανίας – Εξαγορά της Piaggio Aerospace

Στη συνέχεια, η Baykar και η Leonardo ίδρυσαν την LBA Systems, μια κοινοπραξία στην οποία κάθε εταίρος κατέχει μερίδιο 50%, με νομική και επιχειρησιακή έδρα στην Ιταλία. Η εταιρεία θα σχεδιάζει, θα κατασκευάζει και θα συντηρεί μη επανδρωμένα αεροπορικά συστήματα για την ευρωπαϊκή και τη διεθνή αγορά. Leonardo – η κοινοπραξία με την Baykar

Στη Ρουμανία, η προσέγγιση περιλαμβάνει την εξαγορά ενός εργοστασίου και την ανάληψη του ελέγχου. Στην Ιταλία, έχουμε τόσο μια εξαγορά όσο και μια συμμαχία με έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς κατασκευαστές. Στην Πολωνία, οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει από την αγορά drone Bayraktar στη συνεργασία μεταξύ των αμυντικών βιομηχανιών. Πολωνικό Υπουργείο Άμυνας – συνεργασία με την Τουρκία

Αυτό το μοντέλο μπορεί να αναπαραχθεί σε χώρες που διαθέτουν ταυτόχρονα:

• σημαντικές χρηματοδοτήσεις ή έργα μέσω του SAFE·
• εργοστάσια που χρειάζονται κεφάλαια και παραγγελίες·
• έλλειψη τεχνολογίας ή παραγωγικής ικανότητας·
• λειτουργικές πολιτικές σχέσεις με την Άγκυρα·
• επείγουσα ανάγκη για φθηνότερο και άμεσα διαθέσιμο εξοπλισμό.

Η Τουρκία δεν χρειάζεται απαραίτητα να εξασφαλίσει μια γενική συμφωνία με τις Βρυξέλλες εξ αρχής. Μπορεί να προχωρήσει εργοστάσιο προς εργοστάσιο και σύμβαση προς σύμβαση, χτίζοντας τη βιομηχανική της παρουσία από μέσα στην ευρωπαϊκή αγορά.

Τι επιδιώκει ο Ερντογάν

Ο στόχος της Άγκυρας δεν είναι απλώς η πρόσβαση σε ένα μέρος των 150 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Τουρκία στοχεύει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η βιομηχανία της.

Ο Ερντογάν θέλει οι τουρκικές εταιρείες να μην θεωρούνται πλέον απλοί εξωτερικοί προμηθευτές, ευάλωτοι σε πολιτικά βέτο και ευρωπαϊκούς περιορισμούς.

Εάν οι εταιρείες Baykar, Otokar, Aselsan ή Roketsan παράγουν στην ΕΕ μαζί με τοπικούς εταίρους, ο αποκλεισμός τους γίνεται πολύ πιο δύσκολος.

Η Τουρκία θα κερδίσει έτσι:

• μακροπρόθεσμες ευρωπαϊκές συμβάσεις·
• πρόσβαση σε τεχνολογία και πιστοποίηση·
• έσοδα από συντήρηση και εκσυγχρονισμό·
• επιρροή στα ευρωπαϊκά στρατιωτικά πρότυπα·
• πρόσβαση στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας·
• πολιτική νομιμότητα στις σχέσεις της με τις Βρυξέλλες·
• επιχειρήματα για τη διαπραγμάτευση δικής της συμφωνίας συμμετοχής στο SAFE.

Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο Ερντογάν επέμεινε ότι η ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την Τουρκία. Η παρουσία τουρκικών εταιρειών στη Ρουμανία και την Ιταλία του επιτρέπει πλέον να υποστηρίξει ότι ακόμη και η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία δεν μπορεί πλέον να αναπτυχθεί χωρίς την Άγκυρα.

Γιατί η ΕΕ θα δεχόταν αυτόν τον συμβιβασμό με την Τουρκία

Η Ευρώπη έχει αυστηρούς κανόνες, αλλά και ένα επείγον πρόβλημα: δεν παράγει αρκετά γρήγορα.

Η τουρκική βιομηχανία μπορεί να παραδώσει drones, θωρακισμένα οχήματα, πυρομαχικά, πλοία και ηλεκτρονικά συστήματα με ρυθμό και κόστος που πολλοί δυτικοί κατασκευαστές δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν. Επιπλέον, ο τουρκικός εξοπλισμός χρησιμοποιείται ήδη από χώρες του ΝΑΤΟ και έχει δοκιμαστεί σε πραγματικές συγκρούσεις.

Για ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η επιλογή μπορεί να καταλήξει σε μια πρακτική προσέγγιση: να περιμένουν χρόνια για πιο ακριβές δυτικές δυνατότητες ή να αποδεχθούν την τοπική τουρκική παραγωγή, τις θέσεις εργασίας και τις γρήγορες παραδόσεις.

Εάν η Τουρκία συμφωνήσει στην ευρωπαϊκή εποπτεία των απόρρητων πληροφοριών, σε σημαντικό μερίδιο εξαρτημάτων που παράγονται στην ΕΕ και στην ελευθερία τροποποίησης των συστημάτων, οι Βρυξέλλες ενδέχεται να θεωρήσουν τη συνεργασία ως αποδεκτό συμβιβασμό.

Ο κίνδυνος: Η Ευρώπη χρηματοδοτεί την ενίσχυση μιας δύναμης που δεν ελέγχει

Το πρόβλημα είναι ότι η τοπικοποίηση της παραγωγής δεν σημαίνει αυτόματα ευρωπαϊκή αυτονομία.

Ένα εργοστάσιο στη Ρουμανία μπορεί να συναρμολογεί οχήματα, αλλά τα κρίσιμα εξαρτήματα, η πνευματική ιδιοκτησία, το λογισμικό, τα δικαιώματα εξαγωγής και οι αποφάσεις σχετικά με τον εκσυγχρονισμό ενδέχεται να παραμείνουν στην μητρική εταιρεία στην Τουρκία.

Σε περίπτωση πολιτικής κρίσης μεταξύ της Άγκυρας και της ΕΕ, θα μπορούσε να προκύψει εξάρτηση όσον αφορά:

• την παράδοση ανταλλακτικών·
• τις ενημερώσεις λογισμικού·
• την προμήθεια πυρομαχικών·
• την έγκριση εξαγωγών·
• την πρόσβαση σε τεχνική τεκμηρίωση·
• τη μακροπρόθεσμη συντήρηση.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα των σχέσεων της Τουρκίας με τη Ρωσία. Η Άγκυρα δεν εφαρμόζει τις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Μόσχας, ενώ η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2025 έδειξε επίπεδο ευθυγράμμισης μόλις 4% με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της ΕΕ. Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Έκθεση για την Τουρκία

Για τη Γαλλία, την Ελλάδα ή την Κύπρο, η επέκταση των τουρκικών εταιρειών στην ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να φαίνεται ως ένας τρόπος για τον Ερντογάν να αποκομίσει τα οφέλη της ένταξης χωρίς να αποδεχτεί τις πολιτικές υποχρεώσεις της Ένωσης.

Τι πρέπει να απαιτήσει η Ρουμανία από την Τουρκία

Για το Βουκουρέστι, οι τουρκικές επενδύσεις μπορούν να αποδειχθούν κερδοφόρες, εφόσον η Ρουμανία δεν μείνει μόνο με τα κτίρια των εργοστασίων, τους μισθούς και την υποχρέωση αποπληρωμής των δανείων SAFE.

Οι μελλοντικές συμβάσεις πρέπει να διασφαλίζουν:

• την ενσωμάτωση ρουμάνων προμηθευτών·
• επαληθεύσιμη μεταφορά τεχνολογίας·
• πλήρη τοπική ικανότητα επισκευής·
• πρόσβαση στην τεχνική τεκμηρίωση·
• το δικαίωμα τροποποίησης και εκσυγχρονισμού του εξοπλισμού·
• τοπική παραγωγή κρίσιμων εξαρτημάτων·
• δικαιώματα εξαγωγής για το ρουμανικό εργοστάσιο·
• την προστασία των απόρρητων πληροφοριών·
• την εξάλειψη της πιθανότητας εξωτερικού πολιτικού βέτο στη χρήση των προϊόντων.

Χωρίς αυτούς τους όρους, η Ρουμανία θα μπορούσε να καταλήξει να χρηματοδοτεί την επέκταση μιας τουρκικής εταιρείας μέσω ευρωπαϊκών δανείων, ενώ ο τεχνολογικός έλεγχος και το μεγαλύτερο μέρος των κερδών θα παρέμεναν εκτός της χώρας.

Η Τουρκία θέλει να εισέλθει στο SAFE από την πίσω πόρτα. Η Ρουμανία θα μπορούσε να είναι μία από αυτές τις πόρτες

Είναι πολύ πιθανό η Τουρκία να προσπαθήσει να αναπαράγει το ρουμανικό μοντέλο και σε άλλες χώρες. Πράγματι, η περίπτωση της Ιταλίας δείχνει ότι η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει.

Η στρατηγική της Άγκυρας είναι συνεπής: απόκτηση ευρωπαϊκής βιομηχανικής ικανότητας, δημιουργία κοινοπραξιών και τοπικοποίηση της παραγωγής σε χώρες που θα λάβουν δάνεια από το SAFE. Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να ασκεί πολιτική πίεση για μια συμφωνία που θα παρέχει στην τουρκική βιομηχανία ευρύτερη επιλεξιμότητα.

Η Ρουμανία αναμένεται να κερδίσει εργοστάσια, τεχνολογία, θέσεις εργασίας και στρατιωτική ικανότητα. Ωστόσο, αυτό θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει ένα προηγούμενο, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία θα εισέλθει στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς να ευθυγραμμιστεί πολιτικά με την ΕΕ.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να επιτραπεί η πρόσβαση στις τουρκικές εταιρείες. Το ερώτημα είναι ποιος θα ελέγχει την τεχνολογία, την παραγωγή και τη λήψη στρατηγικών αποφάσεων, μόλις δαπανηθούν τα δάνεια.

Φωτογραφία: (πηγή: B1, δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη)

Εγγραφείτε στο κανάλι του ιστολογίου «Η Γέφυρα της Φιλίας» στο YouTube, όπου δημοσιεύονται πολλές συνεντεύξεις σε βίντεο και ήχο! Μπορείτε επίσης να ακολουθήσετε το ιστολόγιο στο Facebook και στο Twitter. Το κανάλι του στο Telegram βρίσκεται εδώ. Και εδώ είναι ο λογαριασμός του στο Substack.

About Author